Sōtō Zen (Sōtōshū) to jedna ze szkół wywodzących się z japońskiego buddyzmu. Jej założycielem był Eihei Dōgen (1200–1253), jedna z najważniejszych postaci w całej historii buddyzmu. Za oficjalnego współzałożyciela Sōtōshū uznawany jest Keizan Jōkin (1268–1325). Choć chronologicznie był on czwartym przodkiem w linii przekazu, współcześnie uważa się, że dopiero dzięki niemu nauki oraz tradycja przeniesione przez Dōgena z Chin do Japonii stały się „szkołą Sōtō Zen”. Dōgen unikał podkreślania swojej linii przekazu jako odrębnej szkoły i mówił raczej, że naucza buddha-dharmy właściwie przekazanej od buddhy Siakjamuniego.
Dōgen był erudytą i geniuszem słowa. Pozostało po nim wiele pism, z których najważniejsze to zbiór esejów zatytułowany Shōbōgenzō (Skarbnica Oka Prawdziwej Dharmy), będący niezwykle kreatywnym i unikalnym kolażem cytatów z sutr oraz pism zen. Innymi ważnymi tekstami są Fukan zazengi i Bendōwa, w których wyłożył swoje rozumienie zazen jako shikantaza (tylko siedzenie), stanowiącego oś i podstawę jego nauk.
Nauczanie i praktyka Sōtō Zen opierają się przede wszystkim na naukach Dōgena. Współcześnie jednym z najważniejszych nauczycieli był Kōdō Sawaki (1880–1965). Jego głównym spadkobiercą dharmy był Kōshō Uchiyama (1912–1998), który miał wielu zachodnich uczniów. Jednym z nich był Daitsū Tom Wright, który w latach 1997–2018 wielokrotnie odwiedzał Polskę, prowadząc sesshin i udzielając nauk.
Oficjalne strony Sōtōshū: