Sōtō Zen (Sōtōshū) to jedna ze szkół japońskiego buddyzmu. Jej oficjalnym założycielem był Eihei Dōgen (1200–1253), który był jednym z najważniejszych nauczycieli w całej historii buddyzmu. Za współzałożyciela Sōtōshū uznawany jest Keizan Jōkin (1268–1325). Choć chronologicznie był on czwartym przodkiem w linii przekazu, to uważa się, że dopiero dzięki niemu nauki oraz tradycja przeniesione przez Dōgena z Chin do Japonii stały się „szkołą Sōtō Zen”. Choć współcześnie Dōgen określany jest jako założyciel szkoły Sōtō Zen, to on sam unikał przedstawiania swojej linii przekazu jako odrębnej szkoły i mówił o sobie jako o nauczycielu buddha-dharmy prawidłowo przekazanej od Buddy Siakjamuniego.
Dōgen był erudytą i geniuszem słowa. Pozostało po nim wiele pism, z których najważniejsze to zbiór esejów zatytułowany Shōbōgenzō (Skarbnica Oka Prawdziwej Dharmy), będący niezwykle kreatywnym i unikalnym kolażem cytatów z sutr oraz pism zen. Innymi ważnymi tekstami Dōgena są Fukan zazengi i Bendōwa, w których wyłożył swoje rozumienie zazen jako shikantaza – tylko siedzenie, stanowiące oś i podstawę jego nauk.
Nauczanie i praktyka Sōtō Zen opierają się przede wszystkim na naukach Dōgena. Współcześnie jednymi z najważniejszych nauczycieli byli Kōdō Sawaki (1880-1965) oraz jego spadkobierca dharmy Kōshō Uchiyama (1912-1998).
Oficjalne strony Sōtōshū: