Znajduję schronienie w Buddzie i wraz ze wszystkimi istotami ślubuję ucieleśnić Wielką Drogę, budząc umysł najwyższego przebudzenia.

Znajduję schronienie w Dharmie i wraz ze wszystkimi istotami ślubuję wejść głęboko w skarbnicę sutr, mądrość podobną oceanowi.

Znajduję schronienie w Sandze i wraz ze wszystkimi istotami ślubuję prowadzić wszystko ku harmonii, w której nie ma żadnych przeszkód.

Tak brzmi wiersz przyjęcia Trzech Schronień w tradycji Soto Zen. Przyjęcie Trzech Skarbów lub Klejnotów – Buddhy, Dharmy i Sanghi, jako głównego kierunku swojego życia, jest wspólne wszystkim tradycjom buddyjskim, niezależnie od kraju czy szkoły. W szkole Soto Zen wywodzącej się z japońskiego buddyzmu formalne przyjęcie Trzech Skarbów połączone jest z przyjęciem trzech czystych wskazań oraz dziesięciu wskazań bodhisattwy. Ceremonia ta nazywa się dziukai. Zarówno kapłani, jak i świeccy praktykujący przyjmują ten sam zestaw wskazań. Są one następujące:

Schronienie w Trzech Skarbach:
Powracanie do Buddhy
Powracanie do Dharmy
Powracanie do Sanghi

Trzy Czyste Wskazania:
Objęcie wskazań i reguł – nie czynienie zła
Objęcie dobrych czynów – czynienie dobra
Objęcie wszystkich istot – wyzwalanie wszystkich istot

Dziesięć Wskazań Bodhisattwy:
1. Nie zabijanie
2. Nie kradzenie
3. Nie krzywdzenie seksualnie
4. Nie kłamanie
5. Nie odurzanie (siebie i innych)
6. Nie mówienie o błędach innych
7. Nie wywyższanie siebie, nie umniejszanie innych
8. Nie bycie skąpym
9. Nie bycie agresywnym (wobec innych i siebie)
10. Nie oczernianie Trzech Skarbów

Formalne przyjęcie tych wskazań, rozumiane jest jako zostanie buddystą i zobowiązaniem się do ich przestrzegania w obecności sanghi oraz symbolicznie wszystkich Buddhów. Jednakże w szkole Soto Zen przyjęcie tych wskazań ma jeszcze inne głębsze rozumienie poza zostawaniem buddystą czy przyjęciem ich jako reguł zachowania w swoim życiu. Rozumiane są one jako wyraz i werbalizacja przebudzenia czyli życia i działania w zgodzie z prawdziwą naturą życia – współistnieniem i współodczuwaniem.
Sednem tych wskazań jest przyjęcie schronienie w Trzech Skarbach, które w najszerszym rozumieniu są afirmacją i powrotem do tego, czym zawsze byliśmy i jesteśmy, naszej prawdziwej natury. Buddha to całość, jedność, to co nieuwarunkowane. Dharma to różnorodność, indywidualność, to co uwarunkowane. Sangha to harmonia, współzależność buddhy i dharmy, tego co nieuwarunkowane i uwarunkowane. Pozostałe wskazania są rozwinięciem tych trzech aspektów jednej i tej samej rzeczywistości, którą już jesteśmy.
Wskazania są praktyką uważności pomagającą, aby nie tworzyć cierpienia sobie i innym. Obok Czterech Ślubowań Bodhisattwy są wewnętrznym drogowskazem czy też kierunkiem praktyki zen. W szkole zen mówi się o tożsamości wskazań i zen, ponieważ kiedy szczerze praktykujemy zazen, czyli bycie jednym z tym, co jest, to te wskazania naturalnie są wypełniane. Innymi słowy przestrzeganie wskazań to działanie spontanicznie wypływające z zazen, a nie działanie oparte na idei bycia buddystą, bycia dobrym, czy bycia jednym. Zazen to współbycie ze wszystkimi istotami, zjawiskami i rzeczami. Funkcja tego współbycia, to współczujące działania przynoszące pożytek wszystkim i wszystkiemu. To, jak żyjemy, ma nierozerwalny związek z naszym zazen. Buddyzm nie jest jedynie filozofią czy studiowaniem jakichś teorii, ale sposobem w jaki przeżywamy swoje własne życie. To jak żyjemy jest świadectwem naszego rozumienia buddha-dharmy. Nie ma buddyzmu w oderwaniu od codziennego życia.

Istotą dziukai jest nawiązanie silnego związku karmicznego z buddha-dharmą (w czasie ceremonii metaforycznie mowa jest o zostaniu dzieckiem buddhy). Zostawanie uczniem kapłana udzielającego wskazań, co też ma miejsce poprzez tą ceremonię, jest drugorzędne. Poprzez dziukai, stajemy się przede wszystkim uczniem buddha-dharmy jako prawdziwej rzeczywistości.

W czasie świeckiego dziukai, nazywanym także zaike tokudo – świeckim wyświęceniem, otrzymuje się poza samymi wskazaniami także imię dharmy, rakusu oraz kecimjaku, co dosłownie znaczy linia krwi – specjalny dokument wyrażający w formie graficznej znaczenie wskazań oraz będący potwierdzeniem ich otrzymania. W przypadku ludzi świeckich imię dharmy nie jest używane na co dzień, ale jest imieniem praktyki. W przypadku kapłanów zen, używają oni lub one imienia dharmy zamiast swojego świeckiego imienia.

Poniżej komentarz Dogena Zenji do wskazań oraz ceremonii ich udzielania, będący podstawą rozumienia prawdziwego ducha wskazań w szkole Soto Zen. Udzielanie wskazań porównuje on tutaj do przekazywania samej istoty przebudzenia. Mówi także, że te wskazania są potwierdzeniem przekraczającym czas. Oznacza to, że ktokolwiek je praktykuje, nie jest oddzielony od Buddhy. Sam jest wtedy buddhą.

„Wielkie wskazania buddhów były ochraniane i podtrzymywane przez buddhów. Buddhowie udzielali je buddhom i przodkowie przekazali je przodkom. Przekaz dharmy przekracza przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Jedność potwierdzenia trwa nieprzerwanie od starożytności do dziś. Nasz wielki nauczyciel Buddha Siakjamuni udzielił ich Mahakaśjapie. Mahakaśjapa przekazał je Anandzie. W ten sam sposób te wskazania były właściwie udzielane od nauczyciela do ucznia przez kolejne pokolenia aż dotarły do obecnego kapłana. Teraz udzielam tych wskazań, aby wyrazić moją szczerą wdzięczność buddhom i przodkom oraz sprawić, aby się stały najważniejszymi naukami dla wszystkich istot. To jest sposób, w jaki kontynuowane jest życie mądrości buddhy.

Najpierw w obecności buddhów i przodków, z szacunkiem powinieneś przyjąć schronienie, otrzymać wskazania i uczynić skruchę. Całym sercem recytuj wiersz skruchy:

Wszystkie złe czyny popełnione przeze mnie od niepamiętnych czasów, skutkiem chciwości, gniewu i niewiedzy, zrodzone z ciała, mowy i umysłu, teraz całkowicie wyznaję ze skruchą.

W obecności buddhów i przodków oczyściłeś ciało, mowę, umysł i stałeś się całkowicie przejrzysty. Stało się to dzięki mocy skruchy.

Następnie, przyjmij schronienie w Buddzie, Dharmie i Sandze. Istnieją trzy sposoby patrzenia na Trzy Skarby: absolutne Trzy Skarby, objawione Trzy Skarby, podtrzymywane i zachowywane Trzy Skarby.

Skarb Buddhy to najwyższe przebudzenie. Skarb Dharmy to rzeczywistość poza wszelkim pomieszaniem. Skarb Sanghi to spokój i harmonia. Tym są absolutne Trzy Skarby.

Skarb Buddhy to ten, który pojawił się w tym świecie i urzeczywistnił przebudzenie (Buddha Siakjamuni). Skarb Dharmy to rzeczywistość, do której się przebudził. Skarb Sanghi to ci, którzy przyjęli nauki Buddhy i Dharmy. Tym są objawione Trzy Skarby.

Skarb Buddhy wyrażany wszystkim istotom jako pusta przestrzeń i świat kurzu. Skarb Dharmy nauczany poprzez oceaniczny skarbiec i zapiski na liściach, aby prowadzić wszelkie istnienie. Skarb Sanghi uwalniający od różnego cierpienia, z płonącego domu trzech światów. Tym są podtrzymywane i zachowywane Trzy Skarby.

Kiedy przyjmiesz schronienie w Buddzie, Dharmie i Sandze, jesteś gotowy, aby przyjąć Wielkie Wskazania Buddhów. Pozostań uczniem Buddhy i nie podążaj innymi ścieżkami.

Trzy czyste wskazania:

1. Wskazanie objęcia wszystkich wskazań i reguł.
To miejsce oraz pierwotne źródło praw i przyczyn buddhów.

2. Wskazanie objęcia dobrych czynów.
To jest rzeczywistość najwyższego przebudzenia. W ten sposób powinieneś praktykować oraz prowadzić innych.

3. Wskazanie objęcia czujących istot.
Przekraczanie rozróżniania na zwykłych ludzi oraz mędrców oraz uwalnianie siebie i innych.

To są trzy czyste wskazania.

Dziesięć głównych wskazań:

1. Nie zabijanie.
Nie zabijanie to podtrzymywanie nasion buddhy (przebudzenia) i umożliwianie życia mądrości buddhy. Nie zabijaj życia.

2. Nie kradzenie.
Kiedy umysł i rzeczy są takością, brama wyzwolenia jest otwarta.

3. Nie krzywdzenie seksualnie.
Trzy koła (ciała, mowy, myśli) są jasne i czyste. Jeśli nie ma niczego, co byś pożądał, kroczysz drogą wszystkich buddhów.

4. Nie kłamanie.
Koło prawdziwej rzeczywistości obraca się od początku bez początku. Nie istnieje tu brak czy nadmiar. Cały wszechświat jest zwilżony słodkim nektarem gotowym do zebrania.

5. Nie rozprzestrzenianie odurzenia.
To, co odurza, jest nieobecne. Nie pozwól, aby się pojawiło. [Jeśli nawet odurzenie się pojawia, to nie mam miejsca, by go przyjąć.] Tym jest wielka jasność.

6. Nie mówienie o błędach innych.
Buddha-dharma to droga jedności, dharma jedności, potwierdzanie jedności, praktyka jedności. Nie mów o błędach innych. Nie twórz dysharmonii.

7. Nie wywyższanie siebie, nie umniejszanie innych.
Buddhowie i przodkowie urzeczywistniają przebudzenie wraz z całym niebem i ziemią. Kiedy objawia się wielkie ciało, nie ma wnętrza ani zewnętrza nieba. Kiedy ciało prawdziwej rzeczywistości jest urzeczywistnione, nie ma nawet drobiny ziemi.

8. Nie skąpienie nauk dharmy ani rzeczy materialnych.
Nawet jedno zdanie, jeden wiersz nauk są wyrazem nieograniczoności. Buddhowie i przodkowie są jedną rzeczywistością, jednym potwierdzeniem. Dlatego od samego początku nie ma tu żadnego skąpstwa.

9. Nie bycie agresywnym.
Poza cofaniem się czy pójściem w przód, poza formą i pustką. W tym znajdziesz ocean świetlistych obłoków, ocean cudownych obłoków.

10. Nie oczernianie Trzech Klejnotów.
Buddha objawia swoje ciało i naucza Dharmy. Trzy Skarby to najważniejsza rzecz na świecie. Ich zasługa jest nie do zmierzenia i powraca do oceanu wszechogarniającej mądrości. Powinniśmy z wdzięcznością przyjmować i służyć Trzem Skarbom.”

  •  
  •