W tradycji japońskiego Soto Zen formalne przyjęcie Trzech Skarbów oraz wskazań bodhisattwy nazywa się dziukai. Zarówno kapłani, jak i świeccy praktykujący przyjmują ten sam zestaw wskazań. Są one następujące:

Trzy Skarby:
Powracanie do Buddhy
Powracanie do Dharmy
Powracanie do Sanghi

Trzy czyste wskazania:
Objęcie wskazań i reguł
Objęcie dobrych czynów
Objęcie wszystkich istot

Dziesięć wskazań bodhisattwy:
1. Nie zabijanie
2. Nie kradzenie
3. Nie krzywdzenie seksualnie
4. Nie kłamanie
5. Nie odurzanie (siebie i innych)
6. Nie mówienie o błędach innych
7. Nie wywyższanie siebie, nie umniejszanie innych
8. Nie bycie skąpym
9. Nie bycie agresywnym (wobec innych i siebie)
10. Nie oczernianie Trzech Skarbów

Formalne przyjęcie tych wskazań jako kierunku swojego życia w czasie ceremonii dziukai, rozumiane jest popularnie jako zostanie buddystą i zobowiązaniem się do ich przestrzegania w obecności sanghi oraz symbolicznie wszystkich Buddhów. Jednakże w tradycji Soto Zen te wskazania rozumiane są znacznie szerzej niż jedynie typowe reguły zachowania. Są one wyrazem i werbalizacją przebudzenia czyli działania w zgodzie z prawdziwą naturą życia – współistnieniem i współodczuwaniem. Sedno tych wskazań to tak zwane Schronienie w Trzech Skarbach czy Klejnotach, które jest tak naprawdę afirmacją i powrotem do tego, czym zawsze byliśmy, naszej prawdziwej natury. Buddha to całość, jedność, to co nieuwarunkowane. Dharma to różnorodność, indywidualność, to co uwarunkowane. Sangha to harmonia, współzależność buddhy i dharmy, tego co nieuwarunkowane i uwarunkowane. Pozostałe wskazania są rozwinięciem tych trzech aspektów jednej i tej samej rzeczywistości, którą już jesteśmy.
Wskazania są praktyką uważności pomagającą, aby nie tworzyć cierpienia sobie i innym. Obok Czterech Ślubowań Bodhisattwy są wewnętrznym drogowskazem czy też kierunkiem praktyki zen. W szkole zen mówi się o tożsamości wskazań i zen, ponieważ kiedy szczerze praktykujemy zazen, czyli bycie jednym z tym, co jest, to te wskazania naturalnie są wypełniane. Innymi słowy przestrzeganie wskazań to działanie spontanicznie wypływające z zazen, a nie działanie oparte na idei bycia buddystą, bycia dobrym, czy bycia jednym. Zazen to współbycie ze wszystkimi istotami, zjawiskami i rzeczami. Funkcja tego współbycia, to współczujące działania przynoszące pożytek wszystkim i wszystkiemu. To, jak żyjemy, ma nierozerwalny związek z naszym zazen. Buddyzm nie jest filozofią czy studiowaniem jakichś teorii, ale sposobem w jaki przeżywamy swoje własne życie. To jak żyjemy jest świadectwem naszego rozumienia buddha-dharmy. Nie ma buddyzmu w oderwaniu od codziennego życia.

Istotą dziukai jest nawiązanie silniejszego związku karmicznego z buddha-dharmą (w czasie ceremonii metaforycznie mowa jest o zostaniu dzieckiem Buddhy). Zostawanie uczniem kapłana udzielającego wskazań, co też ma miejsce poprzez tą ceremonię, jest drugorzędne. Poprzez dziukai, stajemy się przede wszystkim uczniem buddha-dharmy – prawdziwej rzeczywistości. Zawsze należy pamiętać, że najwyższym mistrzem jest zawsze nasze zazen otwierania dłoni myśli czyli buddha.

W czasie świeckiego dziukai otrzymuje się poza wskazaniami także imię dharmy, rakusu oraz kecimjaku, co dosłownie znaczy linia krwi – specjalny dokument wyrażający w formie graficznej znaczenie wskazań oraz będący potwierdzeniem ich otrzymania. W przypadku ludzi świeckich imię dharmy nie jest używane na co dzień, ale jest imieniem praktyki. W przypadku kapłanów zen, używają oni lub one imienia dharmy zamiast swojego świeckiego imienia.

Poniżej komentarz Dogena Zenji do wskazań oraz ceremonii ich udzielania, będący podstawą rozumienia prawdziwego ducha wskazań w szkole Soto Zen. Udzielanie wskazań porównuje on tutaj do przekazywania samej istoty przebudzenia. Mówi także, że te wskazania są potwierdzeniem przekraczającym czas. Oznacza to, że ktokolwiek je praktykuje, nie jest oddzielony od Buddhy. Sam jest wtedy buddhą.

„Wielkie wskazania buddhów były ochraniane i podtrzymywane przez buddhów. Buddhowie udzielali je buddhom i przodkowie przekazali je przodkom. Przekaz dharmy przekracza przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Jedność potwierdzenia trwa nieprzerwanie od starożytności do dziś. Nasz wielki nauczyciel Buddha Siakjamuni udzielił ich Mahakaśjapie. Mahakaśjapa przekazał je Anandzie. W ten sam sposób te wskazania były właściwie udzielane od nauczyciela do ucznia przez kolejne pokolenia aż dotarły do obecnego kapłana. Teraz udzielam tych wskazań, aby wyrazić moją szczerą wdzięczność buddhom i przodkom oraz sprawić, aby się stały najważniejszymi naukami dla wszystkich istot. To jest sposób, w jaki kontynuowane jest życie mądrości buddhy.

Najpierw w obecności buddhów i przodków, z szacunkiem powinieneś przyjąć schronienie, otrzymać wskazania i uczynić skruchę. Całym sercem recytuj wiersz skruchy:

Wszystkie złe czyny popełnione przeze mnie od niepamiętnych czasów, skutkiem chciwości, gniewu i niewiedzy, zrodzone z ciała, mowy i umysłu, teraz całkowicie wyznaję ze skruchą.

W obecności buddhów i przodków oczyściłeś ciało, mowę, umysł i stałeś się całkowicie przejrzysty. Stało się to dzięki mocy skruchy.

Następnie, przyjmij schronienie w Buddzie, Dharmie i Sandze. Istnieją trzy aspekty Trzech Skarbów: Trzy Skarby jako jedność, rzeczywiste Trzy Skarby, podtrzymywanie Trzech Skarbów.

Skarb Buddhy to najwyższe przebudzenie. Skarb Dharmy to rzeczywistość, która jest czysta i wolna od kurzu. Skarb Sanghi to spokój i harmonia. To są Trzy Skarby jako jedno ciało.

Skarb Buddhy to ten, który pojawił się w tym świecie i urzeczywistnił przebudzenie. Skarb Dharmy to rzeczywistość, do której przebudził się Buddha.
Skarb Sanghi to ci, którzy przyjęli nauki Buddhy i Dharmy. To są rzeczywiste Trzy Skarby.

Skarb Buddhy to ci, którzy pojawiają się w pustej przestrzeni lub świecie kurzu, aby prowadzić wszystkie istoty. Skarb Dharmy wyraża się jako oceaniczny skarbiec lub został zapisany na liściach w celu przeobrażenia istot ożywionych i nieożywionych. Skarb Sanghi to ci, którzy uwalniają innych z różnych rodzajów cierpienia, z płonącego domu trzech światów. To jest podtrzymywanie Trzech Skarbów.

Kiedy przyjmiesz schronienie w Buddzie, Dharmie i Sandze, jesteś gotowy, aby przyjąć Wielkie Wskazania Buddhów. Pozostań uczniem Buddhy i nie podążaj innymi ścieżkami.

Trzy czyste wskazania:

1. Objęcie wszystkich wskazań.
To miejsce praw i reguł buddhów, to źródło i korzeń praw oraz reguł buddhów.

2. Objęcie dobrych czynów.
To jest rzeczywistość najwyższego przebudzenia. W ten sposób powinieneś praktykować i prowadzić innych.

3. Objęcie czujących istot.
Przekroczenie rozróżnienia na zwykłych ludzi oraz mędrców oraz uwalnianie siebie i innych.

To są trzy czyste wskazania.

Dziesięć głównych wskazań:

1. Nie zabijanie.
Nie zabijanie to podtrzymywanie nasion buddhy (przebudzenia) i umożliwianie życia mądrości buddhy. Nie zabijaj życia.

2. Nie kradzenie.
Kiedy umysł i rzeczy są takością, brama wyzwolenia jest otwarta.

3. Nie krzywdzenie seksualnie.
Trzy koła (ciało, mowa, myśli oraz chciwość, gniew, niewiedza) są jasne i czyste. Jeśli nie ma niczego, co byś pożądał, kroczysz drogą wszystkich buddhów.

4. Nie kłamanie.
Koło prawdziwej rzeczywistości obraca się od początku bez początku. Nie istnieje tu brak czy nadmiar. Cały wszechświat jest zwilżony boskim nektarem gotowym do zebrania.

5. Nie rozprzestrzenianie odurzenia.
To, co odurza, jest nieobecne. Nie pozwól, aby się pojawiło. [Jeśli nawet odurzenie się pojawia, to nie mam miejsca, by go przyjąć.] Tym jest wielka jasność.

6. Nie mówienie o błędach innych.
Buddha-dharma to droga jedności, dharma jedności, potwierdzanie jedności, praktyka jedności. Nie mów o błędach innych. Nie twórz dysharmonii.

7. Nie chwalenie siebie, nie umniejszanie innych.
Buddhowie i przodkowie urzeczywistniają przebudzenie wraz z całym niebem i ziemią. Kiedy objawia się wielkie ciało, nie ma wnętrza ani zewnętrza nieba. Kiedy ciało prawdziwej rzeczywistości jest objawione, nie ma nawet drobiny ziemi.

8. Nie skąpienie nauk dharmy ani rzeczy materialnych.
Nawet jedno zdanie, jeden wiersz nauk są wyrazem nieograniczoności. Buddhowie i przodkowie są jedną rzeczywistością, jednym potwierdzeniem. Dlatego od samego początku nie ma tu żadnego skąpstwa.

9. Nie bycie agresywnym.
Poza cofaniem się i pójściem w przód, poza istnieniem i nieistnieniem. W tym znajdziesz ocean świetlistych obłoków, ocean cudownych obłoków.

10. Nie oczernianie Trzech Klejnotów.
Buddha objawia swoje ciało i naucza Dharmy. Trzy Skarby to najważniejsza rzecz na świecie. Ich zasługa jest nie do zmierzenia i powraca do oceanu wszechogarniającej mądrości. Powinniśmy z wdzięcznością przyjmować i służyć Trzem Skarbom.”

  •  
  •