Forma i nie forma

Buddyści na Zachodzie, prawie od początku pojawienia się tutaj tej tradycji duchowej, dyskusją na temat tego, jak powinien wyglądać „buddyzm zachodni”. Pośród różnych opcji i punktów widzenia są konserwatyści, liberałowie, rewolucjoniści oraz różne odcienie pomiędzy. Dyskutowane jest, co odrzucić, a co zostawić, co jest istotą, a co jedynie kulturową otoczką. Czytaj dalej Forma i nie forma

Jak przyrządzać swoje życie część 2

Można ogólnie powiedzieć, że są dwa podejścia do pracy tenzo i do życia, jako całości. Jedno polega bardziej na reagowaniu na to, co jest tu i teraz, a mniej na planowaniu, czy zmienianiu rzeczywistości do swoich oczekiwań lub wymagań. Drugie to ustalenie z góry jakiegoś planu czy celu i dostosowywaniu do niego tego, co jest. Pierwszego z nich doświadczyłem w Antaiji. Ponieważ świątynia ta leży w górach, w sporej odległości od najbliższego sklepu i jej ideą przewodnią jest samowystarczalność, bycie tam tenzo polega na stworzeniu trzech posiłków dziennie z tego, co jest dostępne. Trzeba być kreatywnym i poświęcić temu sporo czasu oraz wysiłku, żeby zaledwie z kilku składników przyrządzić coś, co jest jednocześnie pożywne, smaczne, a przy tym niezbyt monotonne.

Tenzo w Antaiji

Czytaj dalej Jak przyrządzać swoje życie część 2

Życie-i-śmierć

Zbliżający się dzień zmarłych jest dobrym pretekstem, żeby pomówić o śmierci. Nie jest to temat, o którym większość z nas chętnie rozmawia, ale przy tej okazji wydaje się być ku temu pewna otwartość.
Z buddyjskiej perspektywy skonfrontowanie się ze swoją własną nietrwałością, zaakceptowanie, że my także umrzemy, paradoksalnie pomaga bardziej docenić to życie, które mamy. W buddyzmie mówi się często o życiu i śmierci jako współzależnej całości, a nie tylko jako o wykluczających się przeciwieństwach.  Czytaj dalej Życie-i-śmierć

Jak przyrządzać swoje życie część 1

Jedną z najważniejszych rzeczy odnośnie praktyki zen, którą wielokrotnie podkreślał Roshi Uchiyama, jest widzenie współzależności pomiędzy swoim zazen, naukami buddyjskimi oraz swoim własnym życiem. Roshi Sawaki mawiał, że wszelkie buddyjskie sutry są jedynie przypisem do zazen, czyli innymi słowy do praktykowania ich treści. Mówił on, że bez praktyki nawet największe sutry są kłamstwem. Czytaj dalej Jak przyrządzać swoje życie część 1

Zazen i praktyka codziennego życia

Dla większości praktykujących zen zwykle największym problemem jest to, jak włączyć, czy przenieść siedzące zazen do reszty swojego życia. Czytanie tradycyjnych tekstów, które głównie kierowane były do mnichów, może tworzyć wrażenie, że praktyka zen to romantyczna wizja siedzenia w odosobnieniu, gdzieś głęboko w górach, daleko od swoich obecnych problemów własnego życia. Czytaj dalej Zazen i praktyka codziennego życia

Czym jest sesshin?

Słowo „sesshin” (czytane po polsku sessin), po japońsku można zapisać na kilka sposobów 攝心, 摂心, 接心. Jego dosłowne znaczenie, to dotykać, słuchać z uwagą, kontaktować się, łączyć (z) umysł(em). Sesshin jest kilkudniowym okresem poświęconym zazen. W tradycji świątyni Antaiji polega ono na naprzemiennym siedzącym i chodzonym zazen przerywanym jedynie na posiłki, trwającym codziennie od 4 rano do 9 wieczór przez pięć dni.
Praktyka sesshin jest bardzo ważnym elementem praktyki zen. Jednakże jest ona współzależna z praktyką na codzień. Czytaj dalej Czym jest sesshin?

Tylko siedzenie cicho iluminując

Myślenie? Nie myślenie?
Może nie-myślenie albo poza myśleniem?
Tylko siedzenie czy cicha iluminacja?
Może tylko iluminacja albo ciche siedzenie?
Czy też siedzenie iluminując lub tylko cisza?
Oświecenie? Złudzenia?
Początkujący? Zaawansowany?
Indyjski, chiński, japoński, amerykański, szwedzki, polski…a może francuski?

Tylko słuchanie, tylko patrzenie, tylko smakowanie…
Tylko stojąc, tylko chodząc, tylko leżąc… tylko siedząc…
Czy to jest wewnątrz, czy na zewnątrz?
Czy to ja, czy inni?
Co to jest?

Doko

Dla Olivier’a

Szata buddyjska

Największe kesa (szata kapłańska) składające się z dwudziestupięciu pionowych pasów, każdy zszyty z pięciu mniejszych fragmentów.

W tradycji Soto Zen częścią ceremonii otrzymania wskazań jest również otrzymanie szaty. W przypadku ludzi świeckich jest to symboliczna szata nazywająca się rakusu. Kapłani noszą zwykle większą szatę nazywaną po japońsku kesa lub okesa, ale używają także rakusu. W szkole Soto Zen kesa oraz rakusu uważane jest przede wszystkim za szatę praktyki, a nie jedynie za strój ceremonialny. Dogen Zenji zalecał, aby nosić je przede wszystkim, kiedy siedzimy w zazen. Czytaj dalej Szata buddyjska