Eihei Dogen (1200 – 1253) był założycielem szkoły Soto Zen w Japonii. W niektórych swoich tekstach podpisywał się także jako Kigen. Często do jego imienia dodawany jest honoryfikatywny tytuł zenji (czyt. zendzi), co znaczy mistrz zen. Był on jednym z największych mistrzów buddyjskich, a jego pisma wyrażają nauki i praktykę buddyjską w bardzo głęboki i często odkrywczy sposób. We współczesnej szkole Soto Zen jego nauki są głównym punktem odniesienia dla większości praktykujących. Został on wyświęcony na mnicha buddyjskiego w szkole Tendai mając 13 lat. Kiedy miał 17 rozpoczął praktykę pod kierunkiem mistrza Myozena, który był prekursorem Rinzai Zen w Japonii. W 1223 wraz ze swoim nauczycielem udał się do Chin. Myozen wkrótce po przybyciu do Chin zmarł i Dogen spotkał tam swojego najważniejszego mistrza Tendo Nyojo, od którego kilka lat potem otrzymał przekaz dharmy w linii Soto. Po powrocie do Japonii w 1227 roku przez pierwsze kilka lat szukał swojego sposobu nauczania. W swoim pierwszym tekście Fukan zazengi – Zasady uniwersalnego zazen napisanym pierwotnie w 1227 roku, a który potem wielokrotnie zmieniał, będącym w pewnym sensie manifestem jego nauczania, wyłożył swoje rozumienie zazen oraz praktyczny sposób jego praktyki. W 1233 otworzył klasztor Koshoji w mieście Uji niedaleko Kioto, który był pierwszym oficjalnym miejscem praktyki Soto Zen w Japonii. W 1243 wraz ze swoimi uczniami przeniósł się w odludne miejsce w górach w prowincji Echizen, gdzie stworzył klasztor Eiheiji, który aż do dziś jest głównym miejscem praktyki japońskiego Soto Zen. Pod koniec życia miał poważne problemy zdrowotne i udał się na leczenie do Kioto, gdzie zmarł w domu świeckiego ucznia w 1253 roku.
Pozostawił po sobie bogatą spuściznę literacką. Najważniejsza i najbardziej znana z jego prac to zbiór esejów „Shobogenzo – Skarbnica Oka Prawdziwej Dharmy”. Inne mniej znane, ale równie ważne teksty, to zbiór formalnych mów „Eihei koroku”, zbiór reguł monastycznych „Eihei shingi”, krótki zbiór pouczeń „Gakudo yojinshu”, nieformalne mowy „Zuimonki”, zapisane przez jego głównego ucznia Koun Ejo, a także zapiski z czasów praktyki w Chinach zatytułowane „Hokyoki” oraz zbiór 300 koanów „Shinji Shobogenzo”. Poza tym był autorem wielu wierszy. Poniżej dwa z nich wyrażające jego ślubowanie bodhisattwy:

W mojej słomianej chacie,
w dzień i w nocy,
modlę się,
aby przeprowadzić innych
przed sobą.

Nawet jeśli ten głupiec
nigdy nie stanie się buddhą,
ślubuję przeprowadzić wszystkie istoty,
ponieważ jestem mnichem.

  •  
  •